sinecine ISSN: 1309-5838

Kanun Namına: Yöneten Kim?

Öz

Klasik Türk sineması “Yeşilçam”ın kurucu bir örneği olan Lütfi Akad’ın Kanun Namına filmi, modern kent yaşamının riskleri ve tehlikeleri üzerine ahlaksal bir alegori ve yitirilen geleneksel aile yaşamına özlem olarak okunagelmiştir. Bu makalede filmin modernlik karşısındaki pozisyonunun bu “geleneksel” okumanın verebildiğinden daha karmaşık olduğu ileri sürülmektedir. Biçimsel açıdan, Kanun Namına alenen ve iftiharla modern bir filmdir. Üstelik, ahlaksal alegori denilen şey gelenek ve modernlik üzerine basit bir karşıtlığın çok ötesine geçer ve özellikle sınıfsal ve cinsel farklara ilişkin karmaşık bir güç ilişkileri yumağı sunar. Kanun Namına’nın standart popülizmi sınıfsal farkı kültürel ve cinsel fark içine kodlarken, gerek makinelerle ve modern kent yaşamının makinesel boyutuyla büyülenmiş anlatımı, gerekse simgesel boyuttaki edebi maceracılığı görünüşte kendine güvenli ahlaki mesajını alttan alta oyar. Sonuçta, Kanun Namına yasa adına konuşuyor gibi gözükse bile, bedensel ve öznel süreçler düzeyinde kimin yönettiğinden hiç emin olmadığını ortaya koymuş olur.

Anahtar Sözcükler: Modernlik, Türkiye sineması, simulakrum, fallus, Lütfi Akad.

sinecine | Her hakkı saklıdır.